Hematopoeza klonalna związana z wiekiem związana z niekorzystnymi rezultatami AD 4

Pudełka wskazują współczynnik ryzyka dla pojedynczej kohorty, z poziomymi liniami wskazującymi 95% przedziały ufności, a diamenty przedstawiają wyniki metaanalizy o ustalonych efektach dla dwóch kohort. Oszacowaliśmy współczynniki hazardu poprzez regresję ryzyk konkurencyjnych, ze śmiercią jako konkurującym ryzykiem. Analiza obejmuje orzeczone informacje o nowotworach z MEC i nierozstrzygnięte informacje stwierdzone podczas rocznych wywiadów z uczestnikami JHS. W przypadku danych z wywiadów, białaczka, chłoniak, szpiczak mnogi, rak krwi i rak śledziony uznano za nowotwory hematologiczne. Wszystkie modele obejmowały grupy wiekowe (<50 lat, 50 do 59 lat, 60 do 69 lat i więcej lub równe 70 lat), status w odniesieniu do cukrzycy typu 2 i płeć jako współzmienne. Panel B pokazuje skumulowaną częstość występowania raka hematologicznego w kohortach JHS i MEC. Krzywe zostały wygenerowane na podstawie danych dotyczących ryzyka konkurencji, a śmierć jako konkurencyjne ryzyko. Panel C pokazuje VAF u osób, u których rozwinął się rak hematologiczny oraz u tych, u których nie rozwinął się rak hematologiczny. Górna i dolna część każdego pudełka przedstawia pierwszy i trzeci kwartyl, pozioma linia w polu reprezentuje medianę, a słupki I stanowią 1,5-krotność zakresu międzykwartylowego. W metaanalizie o ustalonych efektach dla dwóch kohort skorygowanych o wiek, płeć i status w odniesieniu do cukrzycy typu 2, nowotwory hematologiczne były częstsze o czynnik 11,1 (95% CI, 3,9 do 32,6) u osób z wykrywalna mutacja (P <0,001). Wśród osób z wariantową frakcją allelu 0,10 lub większą (wskazującą wyższy odsetek komórek we krwi niosących mutację), ryzyko raka hematologicznego zwiększono o współczynnik prawie 50 (współczynnik hazardu, 49; 95% CI, 21 do 120, P <0,001) (Figura 3A). Zgodnie z tym stwierdzeniem średnia frakcja allelu w momencie pobrania próbki krwi była istotnie wyższa u osób z mutacją, która później miała raka hematologicznego niż u tych, którzy nie mieli hematologicznego raka (25,2% vs. 12,0%). , P = 0,002 według testu sumy rang Wilcoxona) (Figura 3C).
Chociaż osoby z wykrywalnymi mutacjami miały znacznie zwiększone ryzyko raka hematologicznego, bezwzględne ryzyko pozostawało niewielkie; ogólnie rak hematologiczny rozwinął się podczas okresu badania u około 4% osób z mutacją (ryc. 3B). Przekłada się to na ryzyko wystąpienia raka hematologicznego o około 0,5% rocznie i około 1% rocznie u osób z frakcją alleli wariantowych większą niż 0,10. Niestety, nie byliśmy w stanie ocenić nowotworów hematologicznych, aby ocenić związek nowotworu z klonem mutanta, który go poprzedził.
Indeksy krwinek osób z mutacjami somatycznymi
Mutacje somatyczne występujące u osób z zespołem mielodysplastycznym oraz u osób z AML prowadzą do nieprawidłowego różnicowania, nieskutecznej hematopoezy i cytopenii. Dane dotyczące liczby krwinek były dostępne dla 3107 osób z pięciu kohort (kohorty badania Jackson Heart, kontrole bez cukrzycy z projektu Longevity Genes, kohorty z badania Botnia, rodzeństwa w kohorcie Malmö i rodzeństwo z kohortą z cukrzycą), w tym 139 osoby z wykrywalną mutacją. Gdy ocenialiśmy osoby, które miały pojedyncze mutacje (ASXL1, DNMT3A, JAK2, SF3B1 lub TET2) lub mutacje w więcej niż jednym genie w porównaniu z tymi, które nie miały mutacji, nie stwierdziliśmy istotnych różnic w średniej liczbie białych komórek, poziomach hemoglobiny , liczba płytek krwi lub liczba różnicowa krwinek białych po uwzględnieniu wieku i płci (ryc. S7 w Dodatku uzupełniającym). Jedyną istotną różnicą we wskaźnikach krwinek był wzrost szerokości dystrybucji czerwonych krwinek (13,8% w porównaniu do 13,4% u pacjentów normocytowych, P = 0,002 według testu sumy rang Wilcoxona), a różnica ta była spowodowana dużym wzrostem ta zmienna w podgrupie osób z mutacjami (ryc. S8 w dodatku uzupełniającym).
Staraliśmy się również ustalić, czy obecność mutacji wiązała się ze zwiększonym prawdopodobieństwem nieprawidłowo niskiej liczby krwinek (Tabela S10 w Dodatku Uzupełniającym). Większość osób z mutacją nie miała cytopenii; wśród tych, którzy mieli cytopenię, częstość jakiejkolwiek pojedynczej cytopenii nie była wyższa wśród osób z mutacjami niż wśród osób bez mutacji. Niewielka część uczestników miała wiele cytopenii, a osoby te były bardziej prawdopodobne niż te bez wielu cytopenii, aby mieć mutacje (iloraz szans, 3,0; P = 0,04 według dokładnego testu Fishera). Ponadto, wśród osób z niedokrwistością, osoby z mutacjami miały wyższy odsetek niedokrwistości niewyjaśnionej niż osoby bez mutacji (Tabela S11 w Dodatku Uzupełniającym).
Stowarzyszenie Mutacji Somatycznych z Całkowitym Przetrwaniem
Rysunek 4
[patrz też: stomatolog poznań, Dentysta warszawa, Stomatolog Kraków ]

Powiązane tematy z artykułem: Dentysta warszawa Stomatolog Kraków stomatolog poznań